• LEM

Ron… zingt het hoogste lied

WETERINGBRUG Tjonge jonge wat een prutweer is het op deze woensdagavond. De hele weg langs de Ringvaart richting Leimuiden is verlaten. Echt zo'n avond om met een plaid op de bank plaats te nemen en wat wegkijkteevee tot je te nemen. Toch is het zo dat ik in deze uitnodiging getrapt ben. Sterker: ik heb er zin in. Maar zal dat ook gelden voor de andere deelnemers. Ik parkeer mijn wagen bij het buurthuis van Weteringbrug en stap naar binnen. Ik ben benieuwd of ik andere die hards tegenkom die dit weer trotseren.

Ron van der Lem

Eenmaal binnen is het verrassend genoeg een drukte van belang. Tientallen leden van het Chanty-koor De Ringvaartzangers staan gezellig te keuvelen, al koffie slurpend. Ik word warm onthaald. Het is zelfs een beetje teveel van het goede want iedereen lijkt iets van me te willen. Voorzitster Ans van der Luyt licht me in over de avondinvulling. Dan slaat ineens Hein de Jong toe. Hij is behalve secretaris ook 'klapper'. Voor iedereen het teken om te beginnen! Er wordt geoefend vanavond voor de grote uitvoering van 21 november om 20.00 uur in de Spreng te Oude Wetering. Chantykoren zingen bij voorkeur klassieke zeemansliederen.

De Ringvaartzangers, actief vanaf 2004, doen dat in het Nederlands en Engels. Instrumentaal worden zij begeleid door accordeon, trekzak, banjo, basgitaar en drum. Romy van der Meer, een sopraanje, vertelt me dat ook Bløf op het menu staat en dat is toch vrij revolutionair. Ik heb weinig met Bløf moet ik bekennen; hun teksten zijn altijd zo geforceerd poëtisch. 'Aan de kust' daarentegen kan ik wel pruimen. Nu sar ik graag. Ook wil ik nog wel eens knuppels in hoenderhokken gooien. Dus brutaal als ik ben vraag ik na een de verjaardagsaankondiging door voorzitter Ans van dirigente Yolanda Brouwer even het woord. Ik ga voor de groep staan en geheel spontaan wil ik ze uit hun comfortzone halen. Ik ben nu even de dirigent (heb al praktijk-ervaring; zelfs voor duizenden mensen gestaan als dirigent …) dus dat zullen ze weten. 'Mensen, we gaan u even in het diepe gooien. Ik laat u hardcore-chanty zingen: Led Zeppelin! Dat is een Britse heavy metal band beste lezers. Vier jongens die speakers lieten scheuren in de zeventiger jaren. Wat een geweldig gezelschap staat hier voor me. Binnen drie minuten hebben De Ringvaartzangers het onder de knie om een rocksong richting zeemanslied uit hun strotjes te krijgen. Ik geef ze een applaus en geef de regie over aan Yolanda, die naar het schijnt net zo eigenzinnig te werk gaat als ik.

De hele verdere avond wordt druk geoefend op The Rose van Alandale. Een geweldig nummer uit 1930 over een meiske uit Northumberland. 'The skies were clear; the morning was fair…' Yolanda heeft een eigen arrangement er op losgelaten en dat vergt een gedegen oefentijd. Zo staan we een uur lang te buffelen. Ik sta tussen de koorleden bescheiden mee te zingen. Ik krijg goede tips: als je het niet redt: gewoon even playbacken! Ook 'doortrekken' van stukjes couplet leer ik al vrij snel aan. Grappig ook dat de mensen in zo verschillend volume zingen. Er staat een man achter mij die naar het lijkt met een megafoon in mijn oor toetert. Gelukkig gaan we snel van positie veranderen. Dus de megafoon ook. Ik heb het bijzonder naar mijn zin. Als The Yellow Submarine aan het repertoire wordt toegevoegd, word ik als fervent Beatle-fan misschien zelfs wel lid...

Als je zoals ik geen zanger bent buiten de douche, is een uur zingen eigenlijk teveel van het goede. Voor uw reporter een mooi moment om zijn jas op te zoeken en de koude, eenzame en vooral donkere nacht in te duiken.