• Ron van der Lem
  • Ton Wesselius
  • Ton Wesselius
  • Ton Wesselius
  • Ton Wesselius
  • Ton Wesselius
  • Sjaak Dofferhoff

Wereldreis door Kaag en Braassem deel 4: Nieuwe Wetering

Bij de naam Nieuwe Wetering heb ik altijd het idee van: Er is een Oude dus er moet een Nieuwe komen, vandaar dat het dorp er is. Als je er echter doorheen wandelt, begrijp je al snel beter dat het een op zichzelf staand dorp is. Het ligt heel solitair gelegen. Een warm lapje om te wonen tussen polder, water en snelweg. Zo vroeg in de middag zie ik er niemand op straat. Deze impressie van het dorp en met name haar vele natuur is er eentje die ik eh... ja, in mijn eentje ervaar. Er is niemand op straat. Half twee in de middag op donderdag en een heerlijk zonnetje. Wel biedt Nieuwe wetering een heerlijk rommelige bedrijvigheid. Op veel uitritten staan kratten en flonders. Lege heftrucs en geparkeerde vrachtwagens. Is er soms een WK-finale op tv op dit tijdstip? Lunchpauze is toch voorbij?

NATUUSPEELTUIN Ik fiets naar De Bult. Dat is de natuurtuin die door een aantal dames uit dit dorp, na jarenlang getouwtrek met overheden en fondsen, uit de grond heeft gestampt. De bult is een sierraadje. Het heeft een geborgen en verborgen uitstraling. Als ik er met de fiets doorheen rijd (mag dat eigenlijk?) op de schelpenpaadjes valt me op dat het gras vrij hoog is. Dat doet me goed. Dat haalt het 'gecultiveerde' er vanaf. Trouwens, op een vader met zoontje na ben ik de enige aanwezige. Ik ga staan op het hoogste punt en voel me even king of the hill. Er zoemen bijtjes. Tientallen vlinders hoppen van de ene struik naar de andere. Insecten hebben het waarschijnlijk sowieso uitstekend naar hun zin hier. Er is een heel hotelketen voor ze ingericht, of is 'kraamkliniek' eigenlijk niet een beter woord in deze? Voor het publiek zijn er sfeervolle bankjes neergezet. Voor jongeren is er genoeg om in te klimmen. Laatst zijn er vernielingen aangericht op De Bult. Je vraagt je toch af wie zoiets doet met het volle verstand? Zo'n heerlijk plekje... dat laat je toch in zijn waarde?

HANEPOEL Met nog een beetje woede in het gestel, zet ik er weer de vaart in en fiets richt De Hanepoel. Daar kom ik vaker, dus dat voelt vertrouwd. Bij een hek in een knik op de Bovenweg plant ik mijn tweewieler in de berm en ga te voet verder. Ik klim over het hek en loop naar De Hanepoel via de weilanden die op een lager gedeelte volkstuinen herbergt, waar zowaar echte mensen bezig zijn met, zo te zien, sla snijden. In dit gebied heb ik wel eens gedurende twee jaar een ree gezien. Meteen heb ik mijn partner in crime, Ton Wesselius, gebeld. Ton lukte het destijds ook om het dier te spotten. We zijn nu twee jaar verder, maar ik zie het dier de laatste jaren niet meer.

Wat ik heel vermakelijk vind, zijn de nieuwsgierige kalveren en jonge stieren die hier met regelmaat grazen. Soms wandel je in diepe gedachten en je kijkt even achterom. Dan staan er op drie meter afstand zo'n tiental koetjes je schuldig aan te staren. Die zijn je dan al die tijd gevolgd. Bij De Hanepoel zelf, de waterpartij dus, ga ik altijd even op de uitkijktoren staan en stroop dan met mijn verrekijker het hele gebied af. Ook nu. Ik zie drie gezinnen zwanen. Koeten en futen. Er is een moment dat ik mijn ogen sluit. Ik hoor even helemaal niets. Nu ben ik even één met de natuur. Dan hoor ik gegak. Ik open mijn ogen en ja, in de lucht wordt gratis reclame gemaakt voor Volkswagen. VW lees ik. Het beweegt zich door een vlekkeloos blauwe lucht.

Label:

Wereldreis