• Ton Wesselius
  • Ron van der Lem
  • Ron van der Lem
  • Ton Wesselius
  • Ton Wesselius
  • Ton Wesselius
  • Ton Wesselius

Wereldreis door Kaag en Braassem deel 3: Leimuiden

De zon is weer terug, dus deze derde episode van mijn 'wereldreis' begint goed. Ik ga vandaag naar Leimuiden en ik twijfel: wordt het de fiets of de benen. Die laatste twee schudden van Nee, dus de fiets wordt uit de schuur gehaald. Vanuit de Veen is het eerste gedeelte te vertrouwd om nog echt boeiend voor me te zijn. Ik fiets via de mooie Kerkstraat door Oude Wetering en pak de Huigsloter- en Leimuiderdijk om via de N207-brug die altijd open moet staan mijn route naar Leimuiden te vervolgen. Ik heb altijd het vermoeden dat de brugwachter hier, het op mij heeft voorzien. Echt, vandaag ook weer. Ik ben het enige verkeer op dit vroege ochtenduur, maar twintig meter voor de brug gaat het rode signaal knipperen. Ik denk dan: Man, laat mij eerst even oversteken, maar nee. Zo sta ik te wachten terwijl schuin voor me een viertal jachten tergend langzaam voorbij tuft. Eén kerel op zo'n vaartuig heeft een echte kapiteinspet op, hetgeen volgens kenners betekent dat hij het slechtste kan zeilen.

SLIJTERIJ Als je Leimuiden eenmaal binnenrijdt vanuit die kant, oogt het niet meteen fraai. Je kijkt vanuit de Dokter Stapensteastraat tegen een saai parkeerterrein aan. Echter, dat en een oriëntaals restaurant met de originele naam 'De Chinese Muur' gepasseerd te hebben, ontvouwt zich een mooi dorp. Ik schiet bij voorkeur een sportieve meid aan dus ook nu. Ze woont hier wel (met haar vriendin), maar komt niet uit het dorp. Ik moet volgens haar met Aad Bouwmeester praten. De slijter op het Dorpsplein. Binnen een minuut rent ze door en ik stap bij meneer Aad naar binnen. Die zit aan zijn boterhammetjes. Bouwmeester, 65-jaar jong, is een groot sommelier. Heeft ooit zelfs gewerkt in De Echoput, het beroemde restaurant. En hij heeft heel lang met een rijdende winkel door De Veen getuft, laat hij weten. Ofschoon hij het nog bijzonder naar zijn zin heeft in zijn prachtzaak, is hij op zoek naar een goede opvolger. Zijn kinderen zien het niet zitten. Ik denk na of het iets voor mij zou zijn. Volgens mij ga ik dan teveel van de Rioja's proeven....

MONDINGLeimuiden heeft de betekenis van: De monding van de Lede, Lei of Liethe. Het is niet zeker of de rivier de Lede daadwerkelijk hier, of verder noordelijk (ter plaatse van het toenmalige eiland Beinsdorp) heeft gelopen, en dat de bewoners daar, na overstroming van hun woongebied, zijn vertrokken naar de locatie van het huidige Leimuiden. Divers kaartmateriaal uit de 17de eeuw laat een watertje, Oude Leymuyden genoemd, evenwijdig aan de Herenweg uitmondend in de Drecht, zien. Dus als je de pure oorsprong van dit dorp wil zien, moet je daar even kijken.

CHOCOLATERIE Ik fiets wat rond. Het valt me op dat de binnenwatertjes; ik vind het woord 'sloten' niet op zijn plaats, zo kraakhelder zijn. Het staat vol met hoornkruid en bloeiende waterlelies. Als ik al bijna bij Bilderdam ben, keer ik weer terug naar het dorp. De polderomgeving is zo prachtig, dat ik bijna vergeet waarvoor ik gekomen ben. Weer in Leimuiden loopt het water al uit mijn mondhoeken, want ik weet wat ik kan verwachten bij mijn volgende stop. In de Dorpsstraat zet ik mijn fiets aan de kant bij Ro Jé Bonbons. Binnen staat meteen een aardige vrouw klaar om te helpen. Ik leg uit dat ik op wereldreis ben en de achtergronden van deze chocolaterie graag wil aanhoren. Nou, dat kan en even later stapt Ronald van der Velde door de deuropening naar voren, zijn handen afdrogend aan een theedoek. Al elf jaar bestiert hij hier deze winkel met zijn vrouw op nota bene een locatie waar Bouwmeester ooit een dependance had. Ronald kijkt eerst een beetje bedenkelijk (en ik spreek hem daar op aan), maar we schieten daarna in de lach en hij laat vol enthousiasme zijn werkplek zien. Uiteraard vraag ik hem te mogen proeven. En tja... some guys have all the luck. Het kwartier dat daarna volgt, bestaat uit het proeven van de lekkerste bonbons die je je maar kunt voorstellen. De Cherise bijvoorbeeld; de favoriet van Ronald zelf. En de Pekaneel, die ik bij deze uitroep tot lekkerste bonbon ever! Ook de sereh-limoenbonbon is niet te overtreffen. Als ik zowat de hele tent heb leeggeproefd, ga ik meer dan voldaan weer op stap. Buiten doet een gezin zich tegoed aan ijsjes. Want dat verkoopt Ro Jé ook: ambachtelijk gemaakt en van verse koeienmelk.

Ik rij weer richting huis, wetend dat ik mijn vrouw ziekelijk jaloers maak met deze ervaring.

Label:

Wereldreis