• PR
  • PR
  • PR
  • Ton Wesselius
  • PR
  • PR
  • PR

Wereldreis door Kaag en Braassem deel 1: Oude Wetering

Mijn speerpunt deze dag is Gert van Staveren, de dorpskapper. Ik heb voorafgaande aan deze dagtocht me laten adviseren. Echt iedereen verwees me linea recta door naar deze meneer van Staveren. Ik ken hem niet. Ik geef het toe. Mijn excuus is dat ik import ben. Het voordeel daarvan is dat ik onbevangen tegen mensen aankijk en tegen de dorpen zelf. Dat ik langs Van Staveren ga, staat uiteraard als een paal boven water.Eerst worden we wakker. Het is de 21e. Vandaag moet het gebeuren. Vandaag ga ik net als mijn lichtend voorbeeld schrijver Paul Theroux op pad. Gewoon met de benenwagen. En onderweg spontaan mensen aanklampen die me interessant lijken. Paul Theroux doet dat ook. Die heeft eens heel Groot Brittannië via de kustlijnen bewandeld en daarover een prachtig (en ontluisterend) boek geschreven. Paul is weliswaar een maatje groter dan ik, maar het is goed om een voorbeeld te hebben.

FOOD PLAZA Buiten is het koel. Er is nauwelijks een mens op straat op dit tijdstip. Dat kan je niet zeggen van de kauwen. Die gaan al tekeer als een stel bezetenen. Al snel loop ik via het Sportpad in De Veen via De Digros naar boven. Een boomlange knul, type basketballer, laat zijn hond uit. Volgens mij is hij nog niet wakker. Ik loop richting De Braassem, die in het zilver, uitnodigend voor me ligt te glimmen. Ik loop de Plantage op. Dat lijkt me een geweldige straat om in te wonen; zo dicht bij het water. Op dat moment begint Oude Wetering voor mij echt vandaag. Ik ben benieuwd. Als ik al een tijdje op de Kerkweg loop en o.a. de notaris met zijn vrolijke schilderijen in de etalage, de Apolonia 'food plaza' e.d. gepasseerd ben, vraag ik aan een dame die haar hond uitlaat naar de locatie van de kapperszaak van Van Staveren. Ik tref het! Het is iemand die hier haar hele leven al woont. Ze heet Wil Vogelaar en ze komt oorspronkelijk van 'het eiland'. Aan de overkant van de Wetering dus; en nu behorend tot Leimuiden. Wil ging als klein meisje met de roeiboot het water over om naar school te kunnen gaan. Als jongste uit een gezin van vijf, heeft ze altijd in huis gewerkt na het wegvallen van haar moeder. 'Een groot gezin, naar niet te vergelijken met de Sennes daar verderop. Die hadden zestien kinderen!'. En ja, ze weet uiteraard waar Van Staveren woont. 'Schuin tegenover de oude werf van De Bock en Meijer. Mijn oude buren. Maar dan aan deze kant van het water.

Ik loop verder. 'Oude Wetering' is oorspronkelijk de naam van het kanaal hier. Dit water loopt tussen de Ringvaart van de Haarlemmermeer en het Braassemermeer. Vlak bij de Ringvaart is het begin van de Drecht, die vanaf de Oude Wetering in oostelijke richting loopt naar het Amstel-Drechtkanaal. Oude Wetering werd vanaf de 13e eeuw, toen het scheepvaartverkeer toenam, een vestigingsplaats voor scheepswerven, zeilmakerijen, schipperscafés en bevoorradingswinkels. Er was zodoende al in die eeuwen een drukke vaart op het water. Zelfs tankers. De tankers moesten een andere route zoeken vanaf het jaar 2000. Daarmee werd het rustiger op De Wetering. De pleziervaart beleefde daardoor een opbloei.

KAPPERSZAAK Mevrouw Vogelaar heeft het goed uitgelegd. Ik heb de kapperszaak van Van Staveren gevonden. In de etalage liggen allemaal snuisterijtjes te koop aangeboden. Gelukkig is hij 'open'. Ik stap binnen. Helemaal achter in de zaak zie de kappersstoel. Voor in de zaak is benut om luchtjes en haarartikelen te stallen. Van Staveren komt tevoorschijn. Voor zijn vierentachtig jaar ziet hij er ronduit sprankelend uit. En dat terwijl hij nog maar sinds een paar zijn vrouw Corry, dochter van een zeilmaker van paar huizen verderop, heeft verloren na een huwelijk van meer dan vijftig jaar. Hij zit ook nog zelf verrassend goed in het haar. Zoals een goede kapper betaamt, zit hij niet om een woordje verlegen. 'Volgend jaar zit zestig jaar in het vak! Wie kan dat zeggen?'. Even later legt hij uit dat Piet van der Meer als zo'n beetje vanaf dag 1 een klant van hem is en nog geregeld hier wat grijze haren achterlaat. Van Staveren is ooit gestart met de ondernemersvereniging van het dorp. Meer dan veertig bedrijfjes, veelal gesitueerd in de Kerkstraat, waren daar bij aangesloten. 'Daar zijn er 3 van over… Vandaar dat we er mee stoppen. Ik heb de 1600 euro die nog in kas was gekregen. In samenspraak met de nadere leden heb ik dat bedrag aan de Hospies geschonken'. Hij kijkt me even streng aan. 'Je had afgelopen weekend hier moeten zijn, vriend. Dan had je de prachtigste oude bootjes kunnen zien liggen. Of…. komende week: de braderie. Wij noemen dat zelfs 'de reunie', want veel oud bewoners zie je dan weer terug.¨

OVERVALLERS Ik ga eten bij Cozijn in de Weteringlaan. Als buitenstaander vraag ik me af of Cozijn familie is van de edelsmid en klokkenmaker verderop. Gelukkig kom ik zelf tot besef dat die Kolijn heten; weer een blundertje minder in het openbaar… De tonijn met kappertjes smaken prima in ieder geval hier op het terrasje. Als ik me weer in de zinderend hete middag krijg ik de indruk dat alle jonge Weteringers zich naar de oude Wetering hebben begeven. Er staan bemande stoeltjes op de kade. Tientallen nemen een duik in het verfrissende water dat nog niet is aangetast door een blauwalgje. Ernaast staat een man in camouflageshirt te kijken. Ik loop de zaak van edelsmid Jacco Kolijn binnen. Wat een prachtige voorkant heeft die zaak toch. Binnen is het echter leeg. Dat is voor kort. De man in camouflageshirt komt ook binnen en stelt zich voor als Jacco. Hij bestiert de zaak inmiddels al weer 10 jaar. Overgenomen van pa Koos die iets verderop de klokkenspellen van de gemeente behartigt (en laten we natuurgebied De Hanepoel niet vergeten!). Jacco legt me uit opa Piet in 1936 ooit begonnen is. Die ging als rietdekker bij de boeren langs met horloges en sierraden. Jacco heeft de ambtsketting gemaakt van onze burgemeester na de fusie. Ook is hij ooit uitgeroepen tot beste edelsmid van Europa. We hebben hier dus te maken met een vakman pur sang. Vier jaar terug gooide hij eigenhandig drie overvallers de zaak uit; dat baarde veel opzien in de gemeente.

Eenmaal weer buiten passeer ik voor hun huis de familie Horsman. Ze zitten lekker weg te puffen in de schaduw. We kijken naar de overkant van de wetering. Daar staat een villa van iemand die goed geboerd heeft met een patent voor het verven van bloemen. Als oud graficus complimenteert Horsman de nieuwe lay out van het Witte Weekblad door de BDU.Fijn om te horen.

Label:

Wereldreis