• Een uil kenmerkt, wie Petra van der Wereld is

    Joep Derksen / Writing4U.nl

Van raadslid tot wethouder

Joep Derksen

De serie 'Ken uw raadslid' laat iedere week één van de 21 gemeenteraadsleden aan het woord. Het interview gaat over wat iemand beweegt om de politiek in te gaan. En wat voor een persoon dit raadslid nu helemaal is. Ook geeft het raadslid via een voorwerp aan, wat hem of haar karakteriseert.

Lang heeft Petra van der Wereld (Samen voor Kaag en Braassem: SVKB) nagedacht over een geschikt voorwerp.

In eerste instantie dacht ze aan een koffer: ,,Op mijn reis door het leven stop ik kennis in die koffer, die ik overal mee naar toe neem. Soms neem ik afscheid van zaken; die verdwijnen uit mijn koffer en sommige dingen voeg ik er aan toe.'' Ook overwoog ze een zaadje te tonen: ,,Dat staat voor groei en bloei.'' Het voorwerp, dat Petra van der Wereld uiteindelijk heeft uitgezocht, is een uil. Ze licht toe: ,,Ik had laatst een gesprek op mijn werk bij Overrhyn en ze noemden mij het geweten van Overrhyn en daardoor een wijze oude uil. Ik ben nieuwsgierig en leergierig en wil alles weten. Bij SVKB, ben ik in de fractie degene die probeert te middelen en de nodige wijsheid er bij te halen. Je moet niet alleen vanuit je eigen gedachten en emoties besluiten nemen, maar mede vanuit de kennis van het verleden. En kijk als het even kan vanuit het iets hogere overzicht..'' Ze vervolgt lachend: ,,Wat dat betreft, had het symbolische voorwerp ook koffie kunnen zijn; daar ontstaan gesprekken bij. Ik ben niet zo van de thee. Koffie is warm; geeft een warme gloed, smaak en uitstraling. Thee is wel warm qua drinken, maar heeft een koude uitstraling. Aan de andere kant vind ik een theeglas wel weer fijn, om koffie uit te drinken.'' Van der Wereld is HBO-afgestudeerd in Zorg en dienstverlening, maar deed dat op haar 54ste. ,,Als ik mijn diploma niet gehaald had, had ik mijn functie niet mogen blijven doen.'' Als kind en puber had ze nog niet die drijfveer: ,,Ik was kampioen spijbelen. Ik wilde geen onderwijs volgen, waarbij algemene informatie in kinderen gestampt wordt. Informatie, waar ze niets mee kunnen, behalve doorstuderen. Dat is geen goed systeem; je moet kijken naar de individuele talenten van kinderen.'' Maar van het spijbelen is ze uiteindelijk niet slechter geworden. ,,Dat is een tip voor sommige ouders; ze hoeven niet zo op hun kind te zitten. Een spijbelend kind is voor ouders vervelend, maar uiteindelijk valt het kwartje en komt het wel goed.'' Onderdeel van het dagelijkse werk van Van der Wereld is, dat ze zorgt voor ultrasenioren, die in de laatste fase van hun leven zijn beland en hulpbehoevend zijn. En regelmatig overlijdt er iemand. ,,Wanneer dat gebeurt, doen we met het personeel van de betreffende afdeling altijd een uitgeleide en houd ik regelmatig een woordje. Zo nemen we afscheid van die persoon, als zij of hij het huis voor de laatste keer verlaat.'' Zorgt die regelmatige kennismaking met de dood voor krassen op de ziel van Van der Wereld? ,,Na zoveel jaren is mijn ziel wel gehard. Het is en voelt anders als het niet een eigen dierbare is. Kijkend naar het metafoor "zaadje" sluit dit ook aan. Bij een definitief afscheid (of een afbrekend stukje van het gegroeide zaadje naar een plantje) krijg je vertakkingen, waardoor groei ontstaat op een andere wijze. Er volgen dan nieuwe ontwikkelingen, zijtakjes. Onlangs heeft Van der Wereld afscheid moeten nemen van haar vader. Hoe erg mist u hem? ,,Nu ik ouder wordt, ga ik hem steeds meer missen. Mijn vader was nooit echt onderdeel van het gezin, toen ik jong was. Hij was metselaar en altijd aan het werk voor ons gezin. Op de zondagen ging hij voetballen en wij moesten dan mee. Dan was mijn vader aan het voetballen en zaten wij bij het veld. De laatste jaren kregen we een andere, veel gelijkwaardigere band. Nu besef ik pas hoe erg ik hem ga missen. Dat heb ik niet zien aankomen... ,,Voor mezelf had ik bedacht om 125 jaar te worden. Maar om eerlijk te zijn is de cirkel na je 85ste tot 90ste wel aardig rond. Het wereldje om je heen wordt namelijk steeds kleiner, als je zo oud mag worden. Alles om je heen valt weg, terwijl je zelf terugzakt met je gedachten in wat het leven heeft gebracht en welke rimpelingen in het water jij mogelijk hebt veroorzaakt. Sommigen hebben voor weinig rimpelingen gezorgd en anderen voor veel.'' Is dat de reden van ons bestaan? Zorgen voor zoveel mogelijk rimpelingen? ,,Je hebt maar één doel in je leven en dat is te zorgen, dat je zelf gelukkig wordt. De rest is bijzaak.'' Dat klinkt wel heel egoïstisch. 'Als ik maar gelukkig ben.' Van der Wereld licht toe: ,,Het gaat er om, dat je die besluiten neemt, waar je zelf gelukkig van wordt. Bijvoorbeeld " Je moet nooit bij een ander blijven, omdat je denkt dat die ander dan gelukkig zal blijven of dat hij verantwoordelijk is voor jouw geluksgevoel.'' Door haar werk besefte Van der Wereld zich ook, dat niets blijvend is. Dat was een van de redenen, waarom ze er samen met haar man voor koos om na 25 jaar huwelijk nogmaals de liefde voor elkaar uit te spreken. In het bijzijn van hun familie en naaste vrienden. ,,Zo toonden we, dat we nog steeds met elkaar willen leven en dat we samen de wereld aan kunnen. Het 56-jarige gemeenteraadslid staat aan de vooravond van een nieuwe politieke fase. Ze bevestigt, dat zij wethouder wordt voor de gemeente Kaag en Braassem. Enkele dagen geleden diende ze haar ontslag in bij Overrhyn. Waarom is het wethouderschap belangrijk voor u? ,,Het is iets waarvan ik denk, dat ik er op mijn plaats ben. Ik ben veel meer een persoon, die zaken tot uitvoering wil brengen.'' De wethouder in spé krijgt geen gemakkelijke onderwerpen, waar ze zich de komende vier jaar mee bezig gaat houden: Wmo en maatschappelijke zorg, Sport en bewegen, Financiën, Recreatie en toerisme. Wat wilt u bereiken als wethouder? ,,We hebben wel een financiële opgave, dus is het belangrijk om onze gezonde financiële positie te behouden. Het maatschappelijk vastgoed krijg ik waarschijnlijk ook in mijn pakket; daar vallen onder andere De Tweesprong en de kunstgrasvelden ook onder. Ik wil, dat we warme overdrachten maken. De gemeente gaat niet tot in lengte van jaren kunstgrasvelden betalen en de vraag is of we dat met een zwembad moeten doen. Maar we gooien het ook niet van de ene op de andere dag overboord, zoals met de Alkeburcht gebeurde. We willen dit samen met onze inwoners en de gebruikers realiseren.'' Ze beseft, dat niet alles direct van een leien dakje zal gaan. ,,Ik zal in het begin niet alles goed doen. Een collegelid zijn is anders, dan een politicus aan de andere kant van de tafel. Daar zal ik mee moeten leren omgaan. Ik zal vast uitglijders maken, maar ik wil geen ambtenaar worden. Wel besturen maar niet wollig worden. Houd me daar alsjeblieft helder in.'' Het wethouderschap is in ieder geval een mooi volgend avontuur in haar politieke carrière, die begon tijdens een informatieavond van het toenmalige VMA. Overigens was Van der Wereld vijf jaar geleden bijna uit SVKB gestapt, zo geeft ze openheid van zaken. De reden hiervoor was de oprichting van een lokale afdeling van D66, waar Van der Wereld jarenlang lid van is geweest. ,,Ik heb het toch heel bewust niet gedaan. Ik vond dat ik bij SVKB meer kon betekenen dan bij D66.'' Als wethouder voor de hele gemeente heeft ze één hoofddoel: ,,Ik ben recht door zee. Ik kan echt wel het politiek spel spelen. Maar wat ik zeg, vind ik ook en sta ik ook voor. En als blijkt dat ik het fout heb gedaan, dan geef ik het gewoon toe.''