• Ron door de hurken

    Ron
  • Yvanka leert ze volleyballen

    Ron

Ron coacht bij pk-sport

KAAG EN BRAASSEM Onze reporter Ron van der Lem trekt elke week een ander jasje aan wanneer hij bij een sportorganisatie mede gaat coachen. Deze week zit dat jasje wel heel erg krap want meneer gaat zich bekommeren om de allerkleinste sporters van deze gemeente: kleuters en peuters.

Ron van der Lem

Dat betekent voortdurende door de hurken gaan om de doelgroep rechtstreeks in de ogen te kijken.

PK-SPORT Deze week dus bij wat we pk-sport noemen. Voor mij een thuiswedstrijd op diverse fronten. Ten eerste heb ik mede met gemeente, kinderopvang en club DOSR deze sportvorm 'verzonnen'. Dus dat is makkelijker binnenvallen bij de echte coach die hier op de zaterdagochtend om half tien zo'n acht kinderen van drie tot zes jaar de grondbeginselen van sport bijbrengt. Degene die dat doet is Yvanka van Capel. Deze twintiger doet het nu voor het tweede jaar, vertelt ze me. Haar moeder Sylvia geeft op de woensdagen speluren.

MOTORIEK Normaliter geeft dochter Van Capel les aan iets oudere jeugd. 'Het grote verschil hier zit hem in het leeftijdsverschil binnen de groep zelf. Tussen drie en vijf jaar zit een groot verschil. De motoriek van de kindjes is ook veel beperkter en wat te denken van besef van spelregels….'. Nee, bij pk-sport gaat het echt om leren sporten. En zoveel mogelijk proeven van verschillende sporten. Je kan bij alle uit te voeren onderdelen gerust het werkwoord 'leren' ervoor plaatsen. Leren gericht gooien, leren schoppen, leren slaan met een racket. Een grappig element van deze 'sportvorm' is de sterke betrokkenheid van ouders. Zo hoor ik tijdens het in vier logische delen opgeknipte speluur een moeder met een glimlach roepen: 'Ik ben zelf kapot. Dit is toch pk-sport?'

OUDERS OOK IN BEWEGING En zo is het: de hulp van ouders is af en toe nodig en ronduit ook de bedoeling. Jonge ouders zijn zelf tegenwoordig ook niet meer zo actief, dus de overheid stimuleert initiatieven zoals pksport juist om de kersverse ouders zelf ook in beweging te zetten.

LIMONADE Van Capel vindt dat zowel leuk als af en toe lastig: 'soms willen ze onbewust iets teveel meedoen. Aan de andere kant helpen ze me ook heel prettig met begeleiden…' Op het moment als ik als coachende reporter drukdoende aan het overgooien ben met een kleine atleet, geeft Van Capel het sein dat het pauze is. Nou, mijn pupil heb ik niet eerder zo hard zien rennen…. Limonade trekt blijkbaar.

BIJZIENDHEID Het doet me deugd de kinderen zo enthousiast te zien. En dat in de buitenlucht en op gras. Hoe meer tijd een kind buiten spendeert, hoe kleiner de kans om bijziendheid te ontwikkelen, blijkt uit Chinees onderzoek, heb ik onlangs nog gelezen in een wetenschappelijk artikel. Bijziendheid is een groeiend probleem in Europese landen. Waar van de huidige generatie zestigers ruim een kwart kampt met bijziendheid, is dit aandeel bij huidige veertigers toegenomen tot de helft. In Oost- en Zuidoost-Azië is het probleem nog groter, daar moet maar liefst 80 tot 90 procent van de jongeren aan de bril of contactlenzen.

LEER-ELEMENTEN Als de kinderen na de limo weer verder gaan met leren volleyballen, zie ik nog meer 'leer'-elementen die Van Capel in haar speluur verwerkt heeft. Wat te denken van leren omgaan elkaar? Leren winnen en verliezen? Leren om met een teleurstelling om te gaan of juist met een succesje bij het keurig in een mandje gooien? Of leren bijten op je lip als je een keertje onderuit gaat om het gras of iemand tegen je aan loopt.

SAMEN BEZIG ZIJN Het zijn allemaal momenten die je uiteindelijk in je verdere leven ook tegenkomt en waar je mee moet leren omgaan. Yvanka van Capel vat het mooi samen: 'lekker gezamenlijk bezig zijn. En vooral straks als het weer nog beter wordt… ravotten met waterspelletjes bijvoorbeeld.' Haar ogen beginnen er zowaar bij te glimmen. Ik sluit me er naadloos bij aan en neem na veertig jaar ook weer eens een slokje limo.