• Henk Hoek

    Gemeente Kaag en Braassem

Column wethouder Henk Hoek : Einde

Aan alles komt een eind. Soms wil je dat niet, omdat iets goed is of fijn. Dan is het lastig om afscheid te nemen van wat je tevreden maakt. Echter, onmiskenbaar komt aan alles een eind. Triest? Nee hoor, absoluut niet.

Zo komt er ook een einde aan deze raadsperiode. In die raadsperiode mocht ik wethouder zijn. Zo was ik onderdeel van het openbaar bestuur. Vanuit die positie zijn talloze voorstellen voorgedragen om te worden besproken in de samenleving en de raad. Daarop terugkijkend, maak ik de balans op. Nu is dat voor een wethouder financiën een vanzelfsprekendheid. Immers, elk jaar wordt de balans opgemaakt en leggen we aan de inwoners uit hoe het er met de financiën van de gemeente voorstaat. Ik kan u zeggen: Goed! Onze gemeente is er de afgelopen jaren financieel op vooruit gegaan. Door met alle fracties en het college de juiste besluiten te nemen is de algemene reserve, zeg maar de spaarrekening van de gemeente, gegroeid van amper 3 miljoen naar ruim 10 miljoen euro. En dat terwijl we de woonlasten (OZB, rioolheffing en afvalstoffenheffing) wisten te verlagen. Hebben we dan in die tussentijd niets uitgegeven? Niets is minder waar.

De openbare ruimte is behoorlijk opgeknapt en waar het maar kon prima onderhouden. In het sociaal domein zijn forse uitgaven gedaan. Zo hebben we er voor gezorgd dat iedereen die ondersteuning nodig heeft, die ook krijgt. Wat vooral van grote waarde is, zijn de gesprekken met inwoners. In Rijnsaterwoude over de ontwikkeling van het voormalig gemeentehuis. En in Woubrugge en Hoogmade met de volkstuinders. Hier is de uitkomst een vereniging, zodat de tuinders hun hobby langdurig kunnen blijven uitoefenen. Met verenigingen sprak ik over het belang van hun inzet voor de gemeenschap en op welke manier we elkaar kunnen helpen om het allemaal nog beter te doen.

Ik hoor het u al zeggen: "Nou dat van die Alkeburcht was toch een misser van de bovenste plank." Zonder eigenwijs te zijn en al helemaal niet om arrogant over te komen, durf ik in alle oprechtheid "nee" te zeggen. Het oude dorpshuis De Alkeburcht was al lang niet meer zo goed als hoe het lange tijd is geweest. Het opknappen en openhouden in de oude vorm, had onze inwoners langdurig en met telkens hogere kosten erg veel geld gekost. En dan niet slechts betaald door de gebruikers, maar door álle inwoners. Dus ook die in Woubrugge, Hoogmade, Bilderdam of welk ander dorp dan ook. Dat de gebruikers dat fijn vonden begrijpt iedereen, maar of de rest van de samenleving er ook zo over denkt, durf ik te betwijfelen. Kortom een openeinderegeling waarbij het enige wat je zeker weet is, dat het al maar duurder wordt. Dus na de zittende verenigingen geholpen te hebben bij verplaatsing naar een ander onderkomen, zetten we De Alkeburcht te koop. En tóén kwam de gemeenschap in actie.

Vier ondernemers deden een bod en meldden zich met een plan. En kijk, dat is nu precies hoe we hier in Kaag en Braassem met elkaar om willen gaan. Niet alles aan de gemeente overlaten, die maar voor ons moet zorgen, maar zelf de handen uit de mouwen steken. Je nek uit steken en aan de slag gaan. Zoals in Rijnsaterwoude (Schoolhuis), in Hoogmade (CCH) en Oud Ade en Rijpwetering (twee dorpshuizen in eigen beheer) en Leimuiden (De Ontmoeting). Respect voor het opstaan van mensen met dit soort initiatieven. Het is van harte te hopen dat de besprekingen tot een succes leiden. Dat verdienen de initiatiefnemers en de inwoners van onze gemeente. Net als de initiatiefnemers doe ik er mijn best voor. En wat is er nu mooier als aan het eind van een project de balans wordt opgemaakt en je kunt zeggen: "Dat is toch allemaal maar mooi gelukt." Eind goed, al goed.